NRC, cultureel supplement, 1 mei 2009:
De twee Hollandse schilders Ben Vollers en Fons Heijnsbroek exposeren 30 grote doeken in de laat-Romaanse Salle Saint Pierre, het bijgebouw van de kapittelkerk St. Lazare in het Bourgondische stadje Avallon (Yonne). Ook zijn er nieuwe (doeken) met als motief het riviertje Le Cousin. Vollers en Heijnsbroek besloten in 2006 samen te schilderen: op dezelfde plek, hetzelfde moment en hetzelfde doek. De schilderijen heten de Benfo’s. Hun kleurrijke geïmproviseerde, wilde, abstract-expressionistische werk is onvoorspelbaar. Toch blijken meesters als Willem de Kooning en Bram van Velde inspiratiebronnen.
Le Bien Public, Montbard 5-5-'09:
Dialoog in verf: Avallon 2009, Bourgondië
De stad Avallon biedt van 25 april to 17 mei (2009) in de zalen Saint Pierre en le Fabrique grenzend aan de Saint Lazare een zeer originele expositie onder de titel ‘Dialoog in verf’.
Er zullen daar een dertigtal schilderijen van groot formaat tentoongesteld worden, gemaakt door het Nederlandse schildersduo, Ben Vollers en Fons Heijnsbroek. Eveneens kan de bezoeker in het midden van deze expositie de ‘Dialoog in verf’ ontdekken van deze twee kunstenaars, die zich beide rekenen tot het abstractexpressionisme, want ze maken samen hun gemeenschappelijke schilderijen: de Benfo’s.
Ben en Fons brengen deze vorm sedert 2006 in praktijk. “ Samen schilderen laat ons improviseren zoals in de moderne jazz”. Ook kunnen de bezoekers de ter plekke gemaakte schilderijen zien, die vooral gaan over het thema Avallon, de Cousin en zijn oevers. “De rivier de Cousin geeft een dubbel landschap, want zijn water reflecteert de oevers en de bomen. De omgeving van deze vallei en al zijn beelden die zich weerspiegelen in het water vastleggen zal voor ons een geweldige uitdaging zijn”.
Een originele samenwerking. Ben Vollers en Fons Heijnsbroek kennen elkaar sinds 15 jaar. Ze besloten in 2006 samen te schilderen op dezelfde plek op hetzelfde moment en op hetzelfde doek. Hun samenwerking heeft zich ontwikkeld op originele manier om een dialoog in verf te bereiken in alle vertrouwen en totale vrijheid. De twee kunstenaars schilderen op de wijze van het abstract-expressionisme.
Het schilderen als taal
Zij houden er van hun visuele impulsen te gebruiken. Het is zelfs de basis van hun samenwerking. Maar toch blijft op ieder ogenblik de ontwikkeling van hun werk onzeker, want beiden kunnen het schilderij in zijn totaal veranderen, een eigenschap van het schilderen. Ze accepteren dus afhankelijk te zijn van elkaar. Het schilderij wordt dus een taal om te communiceren, te ondervragen, vernielen of te bevestigen. Het doek is klaar op het moment waarop de twee kunstenaars dit beslissen. Een kunstzinnige weg die nog onbekend is aan de aanschouwers.
L’Yonne republicaine 6-5-'09– Avallon in de Saint Pierre zaal:
Ben en Fons discussiëren op doek
Ben en Fons discussiëren op doek. Twee persoonlijkheden, twee technieken. Een vriendschap die nu sedert 15 jaar standhoudt.
Op uitnodiging van het gemeentehuis van Avallon zijn de kunstenaars Ben Vollers en Fons Heijnsbroek uit Nederland gekomen met een dertigtal doeken van groot formaat onder de arm. Ze hebben in de zaal Saint Pierre la Fabrique een klein atelier geïnstalleerd om voort te gaan met hun creaties en dialoog in verf, begonnen in 2006. Hun huidige werk heeft als thema Avallon en de Cousin. De twee kunstenaars willen de omgeving en landschappen beschrijven die Ben Vollers al goed kent : hij woont van tijd tot tijd in Avallon en heeft al geëxposeerd bij de kunstenaars van de Icaunais-groep, bij Jean Yves Chevigny en in de ruimte van Denys Garnier.
“Wij schilderen tegelijkertijd op het doek”, legt Fons uit. “We moeten het werk van de ander accepteren, dat hij dat wat hij al gemaakt had wijzigt. Het is een dynamiek van scheppingen en vernietigingen. Het is fascinerend want we zijn altijd in het onbekende, zelfs als we elkaar goed kennen”.
De bezoekers zullen twee verschillende stijlen zich zien vermengen: de rechte lijnen bij Ben, en de kromme bij Fons, dit alles in een explosie van kleuren.
“Voor een doek zijn we gelijk. Op die manier kunnen we verder gaan”.